Van ‘Ja, ik wil’ naar kleine handjes: meegroeien met bijzondere momenten

Als fotograaf droomde ik er altijd van om niet alleen mooie foto's te maken, maar om écht met mensen mee te mogen groeien. Om iemand te leren kennen op een bijzonder moment in hun leven en ze daarna misschien nog eens terug te zien voor een nieuw hoofdstuk. Van bruiloft naar zwangerschap, van zwangerschap naar newborn, dat vind ik misschien wel één van de mooiste dingen aan mijn werk.

Sommige mensen komen eenmalig voor mijn camera. En dat is natuurlijk al ontzettend leuk. Maar wanneer ik een berichtje krijg van een bruidspaar dat ik eerder heb mogen fotograferen met de vraag of ik ook hun zwangerschap of pasgeboren baby wil vastleggen, maakt mijn hart echt een klein sprongetje. Want hoe bijzonder is het dat ik er opnieuw bij mag zijn?

Soms begint het allemaal met een bruiloft. Ik ontmoet een stel en we bereiden ons voor op een van de meest bijzondere dagen van hun leven. Naar aanloop van zo'n dag leer je elkaar toch op een bijzondere manier kennen.

Ik zie de zenuwen, de tranen, de liefde en de kleine momenten tussendoor. Een hand die even wordt vastgepakt. Een blik die genoeg zegt. Een knuffel met ouders. Het lachen met vrienden. Alles wat samen hun verhaal vertelt. En terwijl ik daar rondloop met mijn camera, denk ik regelmatig: 'Wat een geluk dat ik dit mag doen.' Ik mag een stukje van hun verhaal vastleggen. Herinneringen maken waar ze later weer naar terug kunnen.

Maar wat ik misschien nog wel mooier vind, is wanneer dat verhaal niet stopt bij de bruiloft.

“We hebben leuk nieuws…”

Een tijdje later komt er ineens een berichtje. Ze zijn zwanger. En daar zit je dan, met een grote glimlach achter je telefoon. Want ineens is er een nieuw hoofdstuk begonnen. De twee mensen die ik ooit als bruid en bruidegom voor mijn camera had, verwachten nu samen een kindje. 

De groeiende buik, de verwachting, de spanning, maar vooral die enorme liefde voor een kindje dat ze nog moeten ontmoeten. En ergens voelt het een beetje alsof ik niet alleen hun foto's maak, maar opnieuw een klein stukje van hun leven mag meemaken.

En dan komt het moment waarop dat kleine wonder er echt is. Misschien nog maar een paar dagen oud. En hoe bijzonder is het dan om opnieuw bij deze mensen te mogen zijn? Ik zie dezelfde liefde die ik tijdens hun bruiloft al zag, maar nu in een compleet andere vorm. Waar ik ze eerst samen fotografeerde, ligt er nu een klein kindje in hun armen.

Die kleine handjes. Dat fronsende gezichtje. Die lieve haartjes. De manier waarop de ouders hun baby vasthouden. Juist die kleine dingen wil ik vastleggen. Niet alleen de perfecte foto's, maar vooral de momenten die echt voelen. Want voor je het weet is die newbornperiode voorbij.

Dat is waarom ik fotografie zo mooi vind. De echte verhalen. De mooiste herinneringen.