100 bruiloften. 100 verhalen.

Morgen is het zover: mijn 100e bruiloft!

Als iemand me jaren geleden had verteld dat ik op een dag 100 bruiloften zou fotograferen én filmen, had ik het waarschijnlijk nooit geloofd. Nooit had ik durven dromen dat dit mijn werk zou worden. En al helemaal niet dat ik er, na al die jaren, nog steeds zó ontzettend veel plezier uit zou halen.

Maar morgen is het dan echt zover. Nummer 100.

En als ik daar even bij stilsta, besef ik hoeveel bijzondere momenten er in die afgelopen 99 bruiloften voorbij zijn gekomen.

100 keer mocht ik dichtbij zijn. Bij de zenuwen voordat de dag echt begint. Bij de tranen van geluk. Bij de eerste blik. Bij het moment waarop jullie elkaar aankijken en alles om jullie heen even lijkt weg te vallen.

Bij die ene grote “ja!” Bij knuffels, speeches, lieve woorden, onverwachte momenten en tranen van geluk. Bij de slappe lach tijdens de fotoshoot. Bij opa en oma op de dansvloer. Bij vrienden die nét iets te enthousiast worden tijdens het feest. En natuurlijk bij heel veel dansjes, drankjes en feestgedruis.

Ik heb in al die bruiloften zoveel liefde mogen zien. En misschien is dat wel één van de dingen die ik het mooiste vind aan mijn werk: ik mag steeds opnieuw getuige zijn van een verhaal dat voor twee mensen ontzettend belangrijk is.

Als ik terugkijk, realiseer ik me dat ik door al die bruiloften ook ontzettend veel heb geleerd. Niet alleen over fotografie en filmen, maar vooral over mensen. Over liefde. Over familie. Over de kleine momenten die soms veel meer zeggen dan de grote. Ik heb geleerd om goed te kijken. Om soms even niets te doen en gewoon te wachten tot dat ene moment vanzelf ontstaat. Om niet alleen te letten op wat er voor mijn camera gebeurt, maar juist ook op wat er daaromheen gebeurt. Want vaak zijn het juist die momenten die je later zo dierbaar vindt. De hand van een vader op de schouder van zijn dochter. Een blik van een opa tijdens de ceremonie. Een vriendin die stiekem een traantje wegveegt. Een bruidegom die vlak voor de ceremonie nog even diep ademhaalt. Dat zijn de herinneringen die je misschien niet van tevoren bedenkt, maar die je later voor altijd wilt bewaren.

En nu staat nummer 100 voor de deur. Dat voelt toch wel een beetje bijzonder. Ik kijk er ontzettend naar uit, en ik weet nu al dat ik morgen waarschijnlijk ook even een momentje heb waarop ik denk: wow… dit is echt mijn 100e bruiloft.

Wat ooit begon als een droom waarvan ik niet wist of ik hem ooit werkelijkheid kon maken, is inmiddels een groot deel van mijn leven geworden. En het mooiste? Ik ben nog lang niet klaar. Ik heb nog steeds dezelfde kriebels wanneer ik mijn tas pak en naar een bruiloft vertrek. Ik vind het nog steeds bijzonder om een bruid voor het eerst in haar jurk te zien. Ik krijg nog steeds kippenvel tijdens de ceremonies, het horen van de geloftes en de speeches. En ik kan nog steeds enorm genieten van een volle dansvloer aan het einde van de avond. Blijkbaar went het dus nooit om zo dichtbij de liefde te mogen zijn.

Aan alle bruidsparen die mij de afgelopen jaren het vertrouwen hebben gegeven om hun dag vast te leggen: dankjewel.

Dankjewel voor jullie vertrouwen, voor alle mooie gesprekken, de tranen, de lachbuien en voor het feit dat ik zo dichtbij mocht komen op één van de belangrijkste dagen van jullie leven.

Dankjewel voor alle verhalen die ik mocht vertellen met mijn foto's en video's.
En aan de bruidsparen die nog gaan komen: Ik kan niet wachten om ook jullie verhaal vast te leggen.

En wie weet… op naar de volgende 100.